عجب دوره زمونه ای شده که به خاطر حفظ رفاقتت
باید خیلی از حرفارو توی دلت نگه داری
تا حداقل کسی رو داشته باشی که بهش بگی رفیق
مگه نه رفیق …
کس نمیداند در این بحر عمیق
سنگ ریزه قیمت دارد یا عقیق
من همین دانم که در این روزگار
هیچ چیز ارزش ندارد جز رفیق
هی رفیق....
آنکه در آغوش توست
آرزوی من بود
سلام.
وبلاگت خیلی خیلی قشنگه. امیدواریم موفق باشی.
خوشحال میشیم اگه به ما هم سری بزنید.
همینطور اگه وبلاگ ما رو با اسم "رگا" لینک کنی.
با عنوان "عادت یا عشق.....نمیدونم" لینکت کردیم.
مرسی
لایک...
چطوری رفیق؟
خوب تا کمی ابری............
گاهی همون نگفتنا هم ازت میگیرش..
اونوقت میمونی که باید میگفتی یا نه...
آخر هر دوش که یکی شد...
آره خوب...